Sabrina Okkerman

Curious Minds
Leestijd: 6 minuten 🕐

Thomas Combe in het wilde westen: Critical Minds goes USA?

‘’Ik had drie doelen in Amerika’’, begint Thomas zijn verhaal. ‘’Uitzoeken hoe je daar een bedrijf start, uitzoeken hoe je mensen kunt vinden en een eerste klant regelen, mét getekend contract.’’ Voor me zit een zowel trotse als teleurgestelde Thomas Combe, Amerikaliefhebber en Critical Mind sinds

‘’Ik had drie doelen in Amerika’’, begint Thomas zijn verhaal. ‘’Uitzoeken hoe je daar een bedrijf start, uitzoeken hoe je mensen kunt vinden en een eerste klant regelen, mét getekend contract.’’ Voor me zit een zowel trotse als teleurgestelde Thomas Combe, Amerikaliefhebber en Critical Mind sinds [JAARTAL]. Hij vertelt me over zijn ondernemersavontuur in Amerika. Over wat hij heeft geleerd – en wat andere ondernemers en managers met internationale ambities hiervan kunnen leren.

Achter in de bagger

‘’Ik deed ooit mijn afstudeerstage in de Verenigde Staten, bij een baggerbedrijf. Ik leerde Amerika kennen als een land van extremen, in vele opzichten. In sommige dingen lopen ze onwaarschijnlijk ver op ons voor. En op andere vlakken is het net een derdewereldland. Wat de baggerindustrie en scheepsbouw betreft lopen ze mijlenver achter. De zogeheten ‘Jones Act’ speelt daarin een belangrijke rol. Die wet bepaalt dat een schip voor vervoer in de Verenigde Staten gebouwd moet zijn en de crew voor 50% uit Amerikanen moet bestaan. Een gesloten markt dus, gesloten voor innovatie, gesloten voor ideeën uit het buitenland. En daardoor een markt die heeft stilgestaan. Projecten zijn er duur, met een enorm lange doorlooptijd. Ze hebben er dus nog niet de efficiëntie zoals we die in Nederland kennen. Nieuwe machines en boten zijn daardoor ontzettend duur om te bouwen, en dus is de winst relatief laag. Wij kunnen ze daarbij helpen. Wij kunnen met onze kennis, binnen de Amerikaanse markt, Amerikaanse bagger- en scheepsbouwbedrijven helpen net zo efficiënt te worden als hier in Nederland. Zie daar mijn missie. Zie daar mijn reden voor mijn Amerikaanse Critical Minds avontuur.’’

En dus vertrok Thomas naar de Verenigde Staten, vastberaden om zijn drie doelen te bereiken, waarbij het derde doel, het eerste getekende contract met een Amerikaanse klant, de kers op zijn American Pie zou zijn. ‘’Twaalf weken had ik mezelf gegeven, van begin tot eind augustus. De hele zomer dus. En man, wat heb ik op een roze wolk geleefd. Ik weet niet wat het is, maar ik heb het altijd gehad in dat land, van Chicago tot Houston tot New York en nog een hele rits andere steden. De fast pace, de ruimte, de vrijheid, de mensen.’’

‘’Maar mijn Amerikaanse avontuur gaat ook over iets wat dieper zit, over mijn persoonlijke missie om een self-made man te worden.’’

Self made man

Gevraagd naar waar die liefde en die roze bril dan toch vandaan komen, blijkt Thomas al van jongs af aan gefascineerd door het land. ‘’Tuurlijk, ik wil Critical Minds USA starten en in eerste instantie ga ik er naartoe omdat ik er heilig in geloof dat de doorlooptijd van projecten in de bagger- en scheepsbouwindustrie veel korter kan en dat wij ze daar als geen ander bij kunnen helpen. Maar mijn Amerikaanse avontuur gaat ook over iets wat dieper zit, over mijn persoonlijke missie om een self-made man te worden. Weet je, mijn ouders gingen uit elkaar toen ik elf was. Mijn vader heb ik toen geen tien keer meer gezien. Mijn beeld van wat het betekent om een man te zijn haalde ik dus uit de wereld om me heen. Ik zag films en ik keek naar wat mannen in mijn omgeving deden. Ik zag mannen die het avontuur aangingen en door hard te werken, door alles from scratch op te bouwen, slaagden in het leven. Dat wilde ik ook. Zo wilde ik zijn. Critical Minds USA is wat mij betreft mijn eigen manier om from scratch iets bijzonders op te bouwen en zelf een self-made man te worden.’’

‘’Het zou dan zo fijn zijn om achteraf te reflecteren met iemand. Iemand die andere dingen heeft gemist, maar de dingen die ík heb gemist, wél heeft gezien.’’

Self-made betekent volgens Thomas overigens niet dat je het allemaal alleen doet. ‘’Alleen is maar alleen, zeggen ze. En in Amerika heb ik gemerkt hoeveel waarheid daar soms in zit. Denk bijvoorbeeld aan het closen van een deal, wat ik sowieso erg lastig vind, zo heb ik geleerd. Je hebt maar één paar oren, één paar ogen. Tijdens een belangrijk gesprek, een gesprek waarin je probeert zo’n deal te closen, mis je daardoor dingen. Zo ben ik bijvoorbeeld nogal optimistisch. En Amerikanen staan, zoals je weet, ook altijd lekker optimistisch in een gesprek. Het kan dan wat blurry worden. Ik kan dan dingen missen, de dingen tussen de regels. Het zou dan zo fijn zijn om achteraf te reflecteren met iemand. Iemand die andere dingen heeft gemist, maar de dingen die ík heb gemist, wél heeft gezien. Iemand met wie ik net even die dingen kan doorgronden die nodig zijn om de deal te closen.’’

Deals closen like an american

Sowieso bleek dat closen van een deal lastig. Aan ambitie ontbrak het duidelijk niet bij Thomas, maar een deal bleef uit. ‘’Dat is de reden waarom ik hier niet met een honderd procent tevreden gevoel zit. Dat ik nog steeds niet die eerste Amerikaanse klant binnen heb weten te halen. En man, ik heb het zó geprobeerd. Ik ben overal gaan rondvragen, heb overal mensen aangesproken en me ook online suf gezocht naar de juiste bedrijven en de juiste mensen binnen die bedrijven. Ik heb m’n stoute Amerikaanse schoenen aangetrokken en ben in mijn telefoon geklommen. Bellen. En nog meer bellen. En blijven bellen als iemand keihard de hoorn erop smijt. Uiteindelijk heb ik mezelf om de tafel weten te praten aan de telefoon. En dus ook in real life een aantal uitgebreide, goede gesprekken bij scheepswerven gehad. Een paar keer was ik heel dichtbij een deal. Met sommige van die scheepswerven heb ik nog steeds contact. Waarom heel dichtbij en niet helemaal? Dat closen van de deal, daar moet ik nog veel in leren, heb ik gemerkt. Zo heb ik na een gesprek bijvoorbeeld een voorstel geschreven voor een scheepswerf. Ze waren enthousiast, maar degene die erover ging vond dat het inmiddels beter ging met het bedrijf en dat ze ons toch niet meer nodig hadden. Ik heb toen twee belangrijke dingen geleerd: ik had moeten zorgen dat ik met die persoon die erover ging om tafel had gezeten en ik had toen door moeten vragen. Wat ging er beter? Wat ging er eerst niet goed? Waar lag dat aan? Dat soort vragen hadden me van munitie kunnen voorzien. Maar ik heb ze niet gesteld.’’

Ook het cultuurverschil speelde een rol. Want Amerikanen zijn ‘’supersnappy’’, zo legt Thomas me uit. ‘’Ze zijn zó commercieel en zó communicatief. Ook moet alles concreet en meetbaar, terwijl wij bij Critical Minds ook heel erg geloven dat de zachte kant, de menselijke factor een enorme rol speelt in het efficiënter samenwerken. Maar dat niet alles meteen concreet en meetbaar is, leg dat maar eens uit aan een KPI driven American businessman. Die waren enthousiast totdat ik begon te vertellen over zachte bedrijfsprocessen. Dan waren ze ineens lastig te overtuigen. Alleen de mensen die er echt hoog in de boom zitten, die hebben door dat er meer speelt dan KPI’s, dat mensen hun belangrijkste resources zijn. Zij snappen dat investeren in mensen en het verbeteren van de communicatie tussen die mensen, dat dat ertoe leidt dat je kunt vliegen. Als je niet met die mensen om tafel zit, dan praat je met mensen die dat te vaag vinden. Ik denk dan: je hebt alle harde factoren op orde en toch ben je niet tevreden over de efficiëntie binnen je organisatie. Dan heb je de onderlinge communicatie niet op orde. Dan zul je toch moeten kijken naar die zachtere factoren. Dat zeg ik dan ook: ‘Excuse my Dutch directness, but…’. Dat weten ze dan ook wel weer te waarderen, die Amerikanen.’’

‘’Dus. Ik ga door, comfortzone, stretch zone, stress zone, whatever. Fuck it. Let’s go!’’

Let’s go

De deal is er weliswaar nog niet, maar voor me zit iemand die vastberaden is en vertrouwen heeft in het Amerikaanse avontuur. ‘’In het begin had ik het er wel echt een beetje moeilijk mee. Het voelde alsof ik verloren had. Maar ik heb ook veel gewonnen. Dat komt deels doordat ik mezelf continu uit m’n comfortzone heb geduwd. Daar in m’n stretchzone ben ik mezelf tegengekomen, heb ik ontdekt dat ik heel makkelijk contacten leg én weet ik welke stappen ik nog moet maken om een echte dealcloser te worden. Maar dat ik naar Amerika wil om Critical Minds USA van de grond te krijgen, dat is zeker. Die eerste deal om de eerste paar maanden door te komen qua financiën, die ligt voor mijn gevoel om de hoek. Na dit interview klim ik weer in de telefoon en ga ik het gewoon doen. Er komt namelijk een moment, dat weet ik zeker, dat ze denken: ‘That crazy Dutchman was right’. Dus. Ik ga door, comfortzone, stretch zone, stress zone, whatever. Fuck it. Let’s go!’’

Blijf op de hoogte van de laatste verhalen

*

Lees ook verhalen in andere rubrieken

Wie zijn die Critical Minds eigenlijk? Je leert ze kennen in de rubriek ‘Working Minds’, waarin ze op een avontuurlijke, eigenwijze, eerlijke en kwetsbare manier vertellen over hun vak..

Wat doen we nu eigenlijk precies? En hoe helpt het onze klanten? In ‘Adventure Minds’ laten we zoveel mogelijk zien van wat we hebben gedaan, voor wie we dat hebben gedaan en met welke mensen en tools we dat voor elkaar hebben gekregen.

Met regelmaat portretteren we een persoon of organisatie die het anders dan anders aanpakt. Denk aan die eigenwijze ondernemer die ineens ziet hoe het anders kan. Of die rebelse organisatie die met succes tegen de gevestigde orde opbokst.

Soms kom je iets tegen waarvan je meteen denkt: dit moet de hele wereld weten! Dat kan van alles zijn, een website, een documentaire, een boek, een podcast of iets anders. Hou het niet voor jezelf; delen inspireert velen.